Site-archief

Elke dag een avontuur

Voor een pup als Puk is elke dag een avontuur. Ze moet zoveel dingen leren kennen. Het is heel leuk om te zien allemaal, het lukt me niet om overal goede foto’s van te maken. Ze ging in de auto mee naar Susanne en Simon omdat ik hen hun GPS moest teruggeven. Toen ze op hun binnenplaats uit de auto kwam, ontdekte ze meteen de twee zwarte kippen die daar loslopen. O  o, dacht ik, als dat maar goed gaat…. Als een volleerde herdershond manoevreerde ze de kippen in een hoek, en hield ze daar, zonder al te dicht bij te komen en/of te blaffen. Ze heeft het echt!

Die twee ezels met hun grote oren, daar ga ik tegen blaffen!

Verdorie, ze reageren helemaal niet!

In mijn kooitje mag ik met de auto mee om glas weg te brengen. Ik schrik wel van de herrie die die vallende flessen maken. Er rijden veel meer auto’s bij de glascontainers, dan bij de Pinsonnie, eigenlijk wil ik daar achteraan gaan rennen, maar baasje houdt me tegen.

Ik vind die kippen intrigerend, ik bekijk ze uitgebreid, maar doe geen pogingen om binnen de omheining te komen.

Van dat rare ding, dat zo typisch ruikt, moet ik niks hebben. Ik ren, spring en sluip er blaffend omheen. Ik vind het maar eng, haal het weg!!!!
(en ik dacht haar misschien een plezier te doen met een kauw-oor, misschien later?)

 

Wandelen met ezels

Blijkbaar wordt het veel gedaan als vakantie-activiteit; wandelen met ezels. Wij hebben er twee, maar er wordt niet zo vaak gewandeld. We zouden bezoek krijgen van Rik’s nicht Rinie en haar  Rick, en toen die aan mijn Rik hadden gevraagd wat er hier in de buurt zoal te doen is, had hij het “wandelen met ezels” voorgesteld. Om niet voor rare verrassingen te komen tijdens het bezoek, stelde hij me op een voorafgaande zondag voor om met zijn vieren (wij en de ezels dus) een wandeling te maken.

Wat leuk was dat, op een prachtige dag, in een rustig tempo een eindje wandelen. Als je niet al te streng bent, sta je geregeld stil, want dan willen ze wel een hapje nemen van het gras, waarvan in hun kale wei niet veel meer te vinden is.

Crumble profiteert van Rik’s toegeeflijkheid

 

 

Dat is niet zonder reden trouwens, ezels blijven namelijk eten zolang als er eten te vinden is, en worden dan veel te dik. Dat komt natuurlijk omdat het van oorsprong woestijndieren zijn, die ervan moeten profiteren zolang er iets te vinden is.

 

 

Voor Cappucine is een uurtje écht genoeg. Ze krijgt dan last van haar heup/rug en begint te trekken met haar achterbeen. We maken een afkorting door onze tuin terug naar de ezelwei, en ze neemt nog een hap van de vlinderstruik.

Na deze generale repetitie verliep de wandeling met z’n zessen, met Rinie en Rick (échte dierenvrienden) erbij ook heel goed. Ja, het geeft iets extra’s aan je wandeling, onze twee lieve langoren erbij. Crumble heeft er helemaal geen moeite mee, en was zo lief dat ik toen we eenmaal terug waren ook wel eens iets anders wilde proberen!

Niet schrikken, ik weet dat ik iets te zwaar voor hem ben, dit ga ik niet standaard doen. Maar voor ik aanbied om een kind op zijn rug te zetten, moest ik toch eerst weten hoe hij zou reageren, ons Crumbeltje. Duidelijk, goed dus!

Pas op met mooie jongens!

Toen Rik zich aan het orienteren was op het houden van schapen als landbouwactiviteit las hij dat ezels goed in staat zijn om een kudde te beschermen tegen loslopende honden en vossen. In tegenstelling tot paarden slaan ze niet op de vlucht (ze zijn minder snel en houden het galopperen minder lang vol) maar vallen ze indringers aan. Zo werd het idee geboren om bij de aanschaf van de kudde ook maar twee ezels te nemen. Een ezel alleen wordt erg eenzaam, vandaar een duo.

We gingen kijken bij iemand die een groep ezels te koop had. Voornamelijk ezelinnen, ze werden voorheen namelijk gemolken. Met de ezelinnenmelk maakten ze produkten die ze verkochten. Die activiteit was gestopt, dus de groep ezels moest drastisch verkleind worden. We kozen Cappucine, p5230048een lieve, rustige ezelin, die vanwege een rugprobleem met pensioen is, en we vielen voor Crumble, een mooie, jonge, donkerbruine gecastreerde ezelhengst. Een oen dus, maar dat klinkt zo onsympathiek!p5230043

p5230046

Cappucine en Crumble hebben een eigen stuk in de stal, de schapen kunnen wel bij hen komen, maar niet andersom. De eerste maanden ging het heel goed samen met de schapen, alles kalm. Maar toen, vrij plotseling, veranderde dat. Crumble begon de schapen als indringers in zijn territorium te beschouwen. Hij beet ze, en jaagde ze op. Teveel werkzame mannelijke hormonen. Dat heb je met zo’n mooie jongen!

Eigenlijk wilde ik nu, in het kader van “mooie jongens” de VOOR en NA foto’s van Joey en Thibaut plaatsen. Ze zijn gisteren eindelijk…. na een maand of 3…. weer eens naar de kapper geweest. Maar ik doe het toch maar niet. Zou net lijken of ik mensen voor ze waarschuw 😉

Cappucine en Crumble blijven trouwens gewoon hoor, ze gaan met z’n tweeën in een aparte wei!