Categorie archief: (Het huis op) La Pinsonnie

Wat de natuur ons geeft!

Boerenarcheologie

Alles wat we oprapen verzamelen we en dat gaat  de officiële afvalverzamelingsstroom in.

Meestal hoeven we helemaal geen moeite te doen voor onze archeologische vondsten. Als je het zo noemt, lijkt het heel mooi, maar dat is het eigenlijk niet. Tot aan het einde van de tijd die we op La Pinsonnie doorbrengen zullen we de resten vinden van alles wat de vorige eigenaar heeft laten slingeren, heeft gestort en begraven. Meestal gaat het dan om landbouwplastic, touwtjes van hooi- en strobalen, autobanden, flesjes…… We gaan stug door met oprapen en uit de grond trekken van alles wat we tegenkomen. Al het makroplastic dat we op die manier opruimen, wordt in iedergeval niet afgebroken tot microplastic. Helaas is het voor een groot gedeelte al te laat………..

Pas geleden zag ik iets uit de grond steken bij de stal in de buurt. Ik heb het uitgegraven en schoongemaakt. Het was dit:

Lijkt wel wat op een huisnummer vind je niet? Maar, dat was natuurlijk wel onwaarschijnlijk, zeker gezien het feit dat we, hoewel dat al een tijdje landelijk verplicht is, nog steeds geen huisnummer hebben! Ons adres is alleen La Pinsonnie, 24420 (=Postcode) COULAURES. Rik kwam op het idee van het typenummer van een tractor. En zo vond ik dit plaatje:

De Massey Ferguson 140. Inderdaad hebben we zo’n tractortje meegekocht bij de boerderij. Hij zag er toen al een stukje minder mooi uit, en hoe hij er nu uitziet weten we niet, want hij is bij onze ex-associés terecht gekomen. Raadseltje opgelost!

Daar, onder aan de heuvel!

DE GROTE PARASOLZWAM

Dat zei Rik toen we met de auto langs het weitje reden waar hij de paddestoelen had gezien, op dezelfde plek als vorig jaar. Hij ging langzamer rijden, maar ik zag ze maar niet. Hé hé, eindelijk, onderaan een andere heuvel als ik dacht…. Later zijn we er naar toe gelopen (het is één van onze eigen weides) en hebben twee exemplaren mee genomen. Zooo groot, genoeg voor soep voor 5 à 6 personen. Lekker hoor!

We proberen het mycelium bij het plukken zo min mogelijk te verstoren, en niet alle paddestoelen te plukken, dan staan ze er volgend jaar weer!

De ridderzwammen in het “gazon” zijn nog te klein om te plukken!

Belle in de war?

Belle de nuit, schoonheid van de nacht, heten ze, wat doen ze dan zo mooi om 10 uur ’s ochtends?

Nog zo’n schoonheid, de passiflora, die weelderig groeit en bloeit op een plek waar we dat niet verwachtten (waar voorheen een dieseltank stond en de grond nogal vervuild is)

Er zijn altijd wel een paar planten die het goed doen ondanks de droogte, de Perovskia, de sedum en de Gaura zijn in vorm!

 

Rotstuin

Vorig jaar was het alleen maar rots, foto’s van augustus 2014:

Nu is het echt een rotstuin.

En dat met voornamelijk planten uit het wild en stekken. De grootste planten (Verbascum) komen uit het “gazon”. Omdat ze daar steeds gemaaid worden, krijgen ze natuurlijk de kans niet om echt uit te groeien. Vorig jaar heb ik enorm mijn best moeten doen, om de penwortel onbeschadigd uit de keiharde, droge grond te krijgen. Dat ze zo enorm groot en mooi zouden worden, had ik niet verwacht. De spoorbloem (Valeriaan) zo’n beetje in het midden op de middelste foto, is hier al op zijn retour. Deze komt uit een stenige wegberm. Verder zijn er een tiental verschillende vetplanten, uit het bos, uit de berm, uit de tuin van vrienden en een paar gekochte. De russische lavendel (Perovskia), een stek meegenomen uit een stadsplantsoen. Gaura’s natuurlijk. Een uit het “gazon” geplante weegbree is een prachtige pol geworden. Een spontaan aangewaaide boterbloem is inmiddels uitgebloeid en zijn plaats wordt ingenomen door een spontaan aangewaaide kamille.

Het regent nu sinds een paar dagen, dat zal wel weer andere verrassingen geven als het weer mooi en warm wordt!

Kijk nou!

Even een kapotte snoeischaar naar de oud-ijzer-verzamelplek brengen. Hé, daar beweegt wat……. Op z’n gemakkie aan het eten van het onkruid. Zou ie blijven tot ik terugkom met het fototoestel? Ja!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Reebokje op La Pinsonnie

Uit eigen tuin (1)

Afgelopen week was Jan, de broer van Rik, er voor zijn jaarlijkse werkvakantie van 1 week in de Dordogne.

Dit jaar bestond het werk uit het aanleggen van een moestuin. Het voorbereidende werk was al gedaan. Buurman Michel heeft een stukje van onze privégrond, naast de “bloemenwei”, omgeploegd.

De arme grond is met stalmest vermengd. Photo0037

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Paaltjes erin en geultje graven

Maar,….. er zitten nogal wat konijnen, dus geen goed idee om zomaar te gaan planten. Dus, moesten er paaltjes omheen, en vervolgens (konijnen) gaas. En dat is grondig aangepakt. Jan maakte een geul rondom, waarin het gaas ging. Vervolgens stenen daarop, en uiteindelijk weer grond. Knap konijn die daar doorheen komt.

De gojibessenplanten die Rik vorig jaar uit zaad uit gedroogde gojibessen heeft weten op te kweken staan er inmiddels in, evenals tomaat, aubergine, patisson, courgette, framboos, “rattes” (aardappeltjes).

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Gojibessen planten

Voor sommige dingen een beetje laat in het jaar. Maar goed, als het niks wordt, kunnen we de groentetuin altijd nog als konijnenhok gaan gebruiken!

 

Huis- en tuinvlijt

Wat doe je met een deuren en ramen die je krijgt?

Nou, je maakt bijvoorbeeld een hoofdeinde voor een bed en een foto-lijst (zie bericht “Het meest recente upcycle-project” van 24 februari.

Dan maak je nog een variatie op de fotolijst:

En, omdat het zo langzamerhand tijd wordt om voor te zaaien, maak je een “koude bak” in de tuin. Muurtjes gemetseld van de stenen die je hier in overvloed vind. Leem als natuurlijk metselmateriaal, raampje erop, en klaar is Kees!

Aangetekende brieven

Ik kan me niet herinneren dat ik er in Nederland wel eens een ontvangen heb, een aangetekende brief. Misschien toch wel, maar dat is dan niet in mijn geheugen blijven hangen.

lettre RAR

Inmiddels is het zo dat, als we rond het middaguur een auto ons terrein op horen rijden, we al weten dat het de postbode is, die een handtekening van ons wil hebben, als bewijs dat ze de aangetekende brief heeft afgeleverd.

De eerste keren vond ik dat schokkend, want tja, dat is toch wel iets officieels/iets ernstigs. Na verloop van tijd, toen ons duidelijk werd wie steeds de afzender was, bleef alleen de vraag over: “Wat zou het deze keer weer zijn”.

Inmiddels zullen het er wel 20 à 30 zijn, varierend van een handgeschreven krabbeltje zonder datum achterop een envellop, tot recentelijk enkele, door iemand die de Franse taal machtig is in opdracht geschreven, A4tjes met “krachtige” taal.

Onze advocaat heeft ons duidelijk gemaakt dat we niet hoeven te antwoorden op alle aantijgingen in deze brieven, aangezien de dagvaardiging is afgeleverd, en de zaak naar de rechtbank gaat.

En ja, wij hebben er toch ook wel een stel gestuurd, wel minder, je krijgt toch het gevoel dat het zo hoort……..

Nooit te laat voor de eerste keer

Al zo’n beetje sinds ik me kan herinneren, is mijn vader’s hobby zweefvliegen. Mensen die dat doen zijn er vaak helemaal aan verknocht. Onze vriend Simon, die ook een motorvliegtuig mag besturen, zei: Zweefvliegen, dat is écht vliegen. Pa heeft al enorm veel uren in de lucht doorgebracht, maar had nog nooit met een lijnvlucht meegevlogen.

Hij wilde dit jaar graag nog eens naar ons toe komen, en zou het ook met de auto gedaan hebben, maar dat zat mij helemaal niet lekker. Gelukkig hebben we hem en Eugenie, die ook nog nooit gevlogen had, kunnen overhalen om een Transavia-vlucht te nemen. Met de trein van Helmond naar Rotterdam, door Rob en Esther vanaf het treinstation naar het vliegveld gebracht en tot aan de “boarding” begeleid. Door mij opgehaald in Bergerac. Alles goed gegaan, mooie belevenis, en redelijk uitgerust op La Pinsonnie aangekomen.

Uitgerust……, dan moet pa wat doen…. Gelukkig hadden we een hout-klus-project voor hem bedacht. Al jaren had ik in mijn hoofd dat ik graag een boombank om de lindeboom in onze tuin zou willen. Er lag nog een stapel eiken balken en planken, die Rik uit onze schuur heeft gesloopt. Veel te mooi om op te stoken, Rik heeft er inmiddels al schuurdeuren en -wanden van gemaakt. Dat klusje zou opa wel eens klaren.

OLYMPUS DIGITAL CAMERADat was dan de grote klus van deze week, daarnaast heeft ie nog zoveel kleinere klusjes gedaan, als ik ze probeer op te noemen, vergeet ik vast wel wat: De deur naar het terras die klemde, klemt niet meer. Beitels, schroevendraaiers en nog een reeks gereedschappen die bot waren zijn geslepen. De kastdeurstoppertjes in de keuken zijn vastgezet. Vakjes gemaakt in een houten la die ik als “pennenbak” wil gebruiken. Handdoekhouder opgehangen………….

Terrasson

 

We hebben nog een beetje aan sightseeing gedaan. We zijn naar Terrasson Lavilledieu gegaan. Joey moest daar voor de zomer een mondeling examen gaan doen, en tijdens de wachttijd ontdekte ik het OLYMPUS DIGITAL CAMERAmooie oude centrum van het stadje. Daar hebben we ook lekker gelunchd.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Op zondag was er nog zo’n beetje de laatste rommelmarkt van het jaar in Tourtoirac . Prachtig weer (de hele week trouwens), veel kraampjes, met enorm veel leuke spulletjes. De handdoekhouder heb ik daar “gescoord”.

Na een weekje zat het er weer op en vertrokken opa Antoon en oma Eugenie weer vanaf Bergerac met het vliegtuig. Al wat meer ervaren dan op de heenreis, verliep ook dat prima. Tot de volgende keer!