Elke dag een avontuur

Voor een pup als Puk is elke dag een avontuur. Ze moet zoveel dingen leren kennen. Het is heel leuk om te zien allemaal, het lukt me niet om overal goede foto’s van te maken. Ze ging in de auto mee naar Susanne en Simon omdat ik hen hun GPS moest teruggeven. Toen ze op hun binnenplaats uit de auto kwam, ontdekte ze meteen de twee zwarte kippen die daar loslopen. O  o, dacht ik, als dat maar goed gaat…. Als een volleerde herdershond manoevreerde ze de kippen in een hoek, en hield ze daar, zonder al te dicht bij te komen en/of te blaffen. Ze heeft het echt!

Die twee ezels met hun grote oren, daar ga ik tegen blaffen!

Verdorie, ze reageren helemaal niet!

In mijn kooitje mag ik met de auto mee om glas weg te brengen. Ik schrik wel van de herrie die die vallende flessen maken. Er rijden veel meer auto’s bij de glascontainers, dan bij de Pinsonnie, eigenlijk wil ik daar achteraan gaan rennen, maar baasje houdt me tegen.

Ik vind die kippen intrigerend, ik bekijk ze uitgebreid, maar doe geen pogingen om binnen de omheining te komen.

Van dat rare ding, dat zo typisch ruikt, moet ik niks hebben. Ik ren, spring en sluip er blaffend omheen. Ik vind het maar eng, haal het weg!!!!
(en ik dacht haar misschien een plezier te doen met een kauw-oor, misschien later?)

 

Het tweede aflammerseizoen

Zondag wilde ik de GPS die ik van onze vrienden Susanne en Simon had geleend terugbrengen. Puk zou mee in de kooi in de auto, een leuk klein uitstapje. Toen ik op het punt stond om te gaan riep Rik me vanuit de schapenstal.

We hebben alle schapen al de hele week binnen staan. Door de aanhoudende regen, en dus natte grond, begonnen er heel veel te kreupelen. Het ras is blijkbaar nogal gevoelig voor natte voeten. De huid tussen de hoefjes wordt week en gaat kapot. We hopen dat het snel beter gaat als we ze droog houden. Wat me in ieder geval al opviel, is dat de wol schoner wordt!

Rik riep dus: “Jij hebt je laarzen aan, ga eens even kijken, volgens mij hoor ik een lammetje”

En ja hoor, ons kleinste schaapje (bijna dezelfde hoogte als de rammetjes Tim en Tom) had een knap lammetje bij zich lopen. Met moeder en dochter gaat het prima. Een mooi begin van de tweede aflammerperiode. Dit schaapje, n° 61091, heeft in april ook een vrouwelijk lam gehad dat we hebben aangehouden om later ook moeder te worden.

Toen ik vanmiddag de stal in ging om te proberen een babyfoto te maken, wilde dat niet echt lukken. Het spul staat niet stil voor de foto, en er zijn allerlei jonge schaapjes aan mijn kleren aan het knabbelen. Toevallig staat grote zus voor het lammerhokje naar moeder met kleine zus te kijken!

De notenoogst van 2019

Jaaa, dat hebben we ook nog gedaan tussendoor. Onze noten geoogst. We hebben ontzettend geluk gehad met het weer. Het was droog en soms bijna warm. De jongens hebben helemaal niets bijgedragen dit jaar. Oma Liza heeft wel nog aardig wat “meegerold” en Ank en Rogier ook nog een aantal uren. De noten liggen nu te drogen op de beton. We verkopen ze, vanuit de oude koffers die ik bij buurman Michel heb gered van de zolder, op de markt, dat brengt het meeste op. Maar het zijn er misschien toch wat veel!

Puk probeert er soms overheen te lopen, dat wil niet zo lukken, ze rolt dan alle kanten op.

Een goed paddestoelenjaar

Sinds we hier zijn, zijn me nog nooit zoveel paddestoelen opgevallen als dit jaar. En ik denk echt dat dat komt omdat er gewoon heel veel zijn (door de weersomstandigheden van de afgelopen maanden). Ik hoorde op de lokale radio een bericht over een bijeenkomst/expositie van een vereniging van…. paddestoelenliefhebbers… of zoiets, en stelde Rik voor om daar een kijkje te gaan nemen. Nou, dat was de moeite waard, zoveel verschillende lokaal geplukte soorten heb ik nog nooit gezien.

De kenners waren er ook om tekst en uitleg te geven. Je kon met je zelfgevonden paddestoelen komen om ze te laten determineren, en ze hadden een paar leuke “animaties”: Een stapeltje foto’s selecteren op giftig of eetbaar, en dan achterop controleren of je het goed had gedaan. Nou…… niet dus….. we gaan dus écht alleen nemen waar we 100 % zeker van zijn, en dat zijn er maar een paar. Vooral veel ogenschijnlijk onschuldige witte paddestoelen zijn helemaal niet zo onschuldig! Er was ook een geurtest, paddestoelen die naar anijs ruiken bijvoorbeeld! Helaas hadden we niet de grijze paddestoeltjes meegenomen waarvan er zoveel in de notenwei groeien… Die gaan we maar niet eten. Ik heb trouwens wel nog cantharellen gevonden aan de rand van onze notenwei, en die waren heerlijk! Ook de grote parasolzwammen die in de wei groeien zijn veilig, en de weidekringpaddestoel waarvan we geleerd hebben dat je ze op elasticiteit moet testen om verwarring met een giftige soort te voorkomen. Ook weet ik nu, dat de vliegenzwam, rood met witte stippen……., hallucinerend én giftig is.

De lokale radio meldde deze week dat er een vrouw overleed aan het eten van een giftige soort. Echt uitkijken geblazen dus!

Teken van leven!

Nee hoor, ik ben niet ziek of dood…… het is er even niet van gekomen om te schrijven, en dat komt natuurlijk omdat er teveel dingen waren waar je over schrijven kunt. Te druk dus. Vandaag is een vrije dag in Frankrijk, en hoewel ik ook wel wat werk te doen heb, neem ik de tijd om jullie wat op de hoogte te stellen. Ik ging dus vanmorgen de deur uit met mijn fototoestel om wat ik wil schrijven te illustreren. En ja hoor…….. na 3 foto’s waren de batterijtjes levenloos!

Maar, het onderwerp van veel van mijn aandacht de afgelopen week staat er in ieder geval één keer redelijk op. Ze is er!

                  pup Puk ontdekt paddestoel

Vorige week dinsdag heb ik haar opgehaald. Het was een hele rit (4 uur rijden) en dan heb ik nog geluk gehad, want dat was halverwege haar geboorteadres. Tja, hoe heb ik het voor elkaar gekregen een pup te kiezen uit een nestje zo ver weg! Daarvoor zorgen de moderne communicatiemiddelen….

Enfin, het tussenstation was bij de fokster van Puk’s moeder Lynn. Ook een van haar broertjes was daar alvorens door de nieuwe eigenaar te worden meegenomen. Marie, die zelf dus ook Border Collies fokt (alleen werklijn, dat wil zeggen, alleen echte herdershonden en geen “showhonden”), stelde voor om voor mijn vertrek Puk en haar broertje Patrol voor de eerste keer kennis te laten maken met schapen. Onder deze deskundige begeleiding durfde ik dat wel aan, en Puk liet meteen haar aangeboren talent zien!

Het lukt me niet om het videootje in dit bericht te krijgen, dus jullie moeten me maar gewoon op mijn woord geloven. De genen laten  zien dat het herderswerk erin zit. Nu is het het komende half jaar aan mij om te zorgen dat ze dat werk voor mij wil gaan doen.

Als ze straks weer wakker is, en uitgelaten moet worden, maak ik meer foto’s, ik heb nog batterijtjes gevonden! Nu eerst wat berichtjes bij iets oudere foto’s die ik gemaakt heb, en waarbij ik nog niet heb geschreven.

Wat de natuur ons geeft!

Puk

Nog een paar weekjes, en dan gaan we Puk halen. Ik ging er gewoon vanuit dat dat zou zijn als ze 8 weken oud was, maar de fokster wil alle pups tot 10 weken bij de moeder laten. Kan niet slechter zijn denk ik zo, maar…. nog wat langer wachten.

Toen ik een paar weken terug bij de hondenvereniging van Coulaures ging kijken bij de puppytraining, stelde er iemand een vraag over het trainen van een hond voor het zoeken naar truffels. De trainster wist daar wel het een en ander van, en ik heb er nog wat naar gesnuffeld op internet. We wonen natuurlijk in een truffel-gebied, in één van onze stukken land zijn verschijnselen die duiden op een mogelijke aanwezigheid ervan, onze buurvrouw heeft een truffelplantage…… dus… misschien wel interessant om een hond te hebben die ze kan opsporen. Volgens de trainster hoeft dat geen problemen op te leveren naast het toekomstige werk met de schapen.

De eerste stap zou zijn om de hond/de pup te laten wennen aan de geur van truffels. Je vindt nogal wat verschillende meningen daarover, van mensen die zeggen dat dat de specifieke geur van een bepaalde truffelsoort moet zijn, en dat je alleen met echte truffel moet trainen, tot mensen die zeggen dat je een speciaal voor training van honden ontwikkeld truffelaroma moet kopen.

Gisterenavond, aan het einde van de kaasverkoop aan huis, waren twee klanten in gesprek over truffels. Luisterende naar het gesprek kreeg ik de indruk dat ze wel wisten waarover ze het hadden. Toen ze op het punt stonden om beiden te vertrekken vroeg ik ze of ze nog een momentje hadden, en liet ze ruiken aan een metalen flesje dat we al een hele tijd hebben staan. “Truffel” zeiden ze allebei! Zou ik dat kunnen gebruiken om een hond te trainen? Zeker wel, zeiden ze.

Dus, ik moet nog een speeltje maken, met daarin het truffelaroma, zodat Puk de geur leert kennen. Vervolgens moet je dat speeltje verstoppen en de hond er naar laten zoeken. Belonen met iets lekkers als de hond het vindt. De verstopplekken steeds moeilijker maken, buiten begraven en laten zoeken etc.

Ik schreef over mijn plan om Puk ook te leren zoeken naar truffels aan de fokster. Goed idee, schreef ze, en vandaag stuurde ze me deze foto’s van Puk:

De nieuwe mannelijke lijn

Als je een kudde schapen hebt, moet je regelmatig via de mannelijke lijn, nieuw bloed binnenbrengen, zodat de aanwezig ram(men) niet hun eigen dochters en kleindochters gaan bevruchten. Wij willen daarnaast graag dat onze schapen (lacaune type melk) qua bouw wat meer op vleesschapen gaan lijken. Verder willen we graag een rustiek schaap, en weinig problemen met aflammeren. We hebben daarom al begin dit jaar twee rammetjes gereserveerd van het ras Charmoise bij een boer uit de streek. Ze zijn inmiddels bij ons. Boer Guy kwam ze brengen, ik zag ze staan in het trailertje en wist meteen wie het waren. Overduidelijk! Het zijn Tim en Tom. Kleine mannetjes… Of ze snel zijn (zoals Tim en Tom Coronel) moet nog blijken.

Voor ons zijn ze ooooooverduidelijk anders qua bouw/uiterlijk als de andere schapen. Ze zijn klein, compact, vierkant, hebben kleine oortjes, kortere snuitjes, uitpuilende oogjes. Het is afwachten of ze er in zullen slagen om de grote Lacaune moederschapen te bevruchten. Hier een serie foto’s waar steeds op zijn minst of Tim of Tom of allebei op staan. Zien jullie ook de verschillen?

 

 

 

Boerenarcheologie

Alles wat we oprapen verzamelen we en dat gaat  de officiële afvalverzamelingsstroom in.

Meestal hoeven we helemaal geen moeite te doen voor onze archeologische vondsten. Als je het zo noemt, lijkt het heel mooi, maar dat is het eigenlijk niet. Tot aan het einde van de tijd die we op La Pinsonnie doorbrengen zullen we de resten vinden van alles wat de vorige eigenaar heeft laten slingeren, heeft gestort en begraven. Meestal gaat het dan om landbouwplastic, touwtjes van hooi- en strobalen, autobanden, flesjes…… We gaan stug door met oprapen en uit de grond trekken van alles wat we tegenkomen. Al het makroplastic dat we op die manier opruimen, wordt in iedergeval niet afgebroken tot microplastic. Helaas is het voor een groot gedeelte al te laat………..

Pas geleden zag ik iets uit de grond steken bij de stal in de buurt. Ik heb het uitgegraven en schoongemaakt. Het was dit:

Lijkt wel wat op een huisnummer vind je niet? Maar, dat was natuurlijk wel onwaarschijnlijk, zeker gezien het feit dat we, hoewel dat al een tijdje landelijk verplicht is, nog steeds geen huisnummer hebben! Ons adres is alleen La Pinsonnie, 24420 (=Postcode) COULAURES. Rik kwam op het idee van het typenummer van een tractor. En zo vond ik dit plaatje:

De Massey Ferguson 140. Inderdaad hebben we zo’n tractortje meegekocht bij de boerderij. Hij zag er toen al een stukje minder mooi uit, en hoe hij er nu uitziet weten we niet, want hij is bij onze ex-associés terecht gekomen. Raadseltje opgelost!

Beenwarmers

Ik kan echt niet bewegen hoor!

Het kan overdag nog heerlijk zijn, met blote armen buiten, geen probleem, maar binnen is het ’s avonds al een stuk killer. Behalve de kachel hebben we daar een nieuwe oplossing voor: onze levende beenwarmers, Jerry en Ava!