Beenwarmers

Ik kan echt niet bewegen hoor!

Het kan overdag nog heerlijk zijn, met blote armen buiten, geen probleem, maar binnen is het ’s avonds al een stuk killer. Behalve de kachel hebben we daar een nieuwe oplossing voor: onze levende beenwarmers, Jerry en Ava!

Advertenties

Daar, onder aan de heuvel!

DE GROTE PARASOLZWAM

Dat zei Rik toen we met de auto langs het weitje reden waar hij de paddestoelen had gezien, op dezelfde plek als vorig jaar. Hij ging langzamer rijden, maar ik zag ze maar niet. Hé hé, eindelijk, onderaan een andere heuvel als ik dacht…. Later zijn we er naar toe gelopen (het is één van onze eigen weides) en hebben twee exemplaren mee genomen. Zooo groot, genoeg voor soep voor 5 à 6 personen. Lekker hoor!

We proberen het mycelium bij het plukken zo min mogelijk te verstoren, en niet alle paddestoelen te plukken, dan staan ze er volgend jaar weer!

De ridderzwammen in het “gazon” zijn nog te klein om te plukken!

Een worm in een glas water!

Terug van een vergadering op het gemeentehuis met in de zaal ouders van kinderen die op de lagere school in het dorp zitten, en aan de tafel voor het publiek de burgemeester en adjunct, de secretaresse van het gemeentehuis, de kokkin van de kantine en haar assistente, de directrice van de lagere school en ik, als “deskundige op het gebied van voedselveiligheid”.

Het onderwerp: Een jongetje vond ruim een week geleden in de quinoa op zijn bordje een “wormpje”. Op een of andere manier, ik snap nog steeds niet helemaal hoe, werd van die worm een olifant gemaakt.

Ik hoorde er van Hilde over, een Nederlandse die samen met haar man een melkveehouderij in het dorp heeft. Toen ze kaas en karnemelk kwam kopen vertelde ze over het voorval en hoe Marie-Christine, de schuchtere kokkin, daardoor het vuur na aan de schenen werd gelegd.

Toevallig moest ik een paar dagen daarna kwark gaan leveren op school. Het was duidelijk dat de arme Marie-Christine behoorlijk door de toestanden van slag was. Ze vertelde me dat er zelfs een vergadering gehouden zou worden op het gemeentehuis. Ik begreep niet zo goed wie welke rol speelde in het verhaal maar had echt medelijden met haar. Dus belde ik naar de burgemeester. Die stond/staat helemaal aan de kant van haar personeel, maar ik geloof toch dat het verhaal door haar manier van doen zo gigantisch is opgeblazen. Omdat ik denk dat weinig mensen zich zo enorm inzetten voor het dorp als zij, vergeef ik het haar maar, en heb gezegd dat ik indien nodig wel wilde komen vertellen dat er best een gekookt beestje in de quinoa op het bordje kan hebben gezeten zonder dat de kokkin dat gezien heeft, en zonder dat dat wil zeggen dat het een onhygienische bende is in de keuken, en zonder dat daar iemand ziek van zal worden.

Volgens mij was 95 % van de aanwezigen er om de kokkin steun te betuigen, 90 % leek de hele toestand overdreven te vinden.

Er was 1 man (vader van kind op school) die een kritische vraag stelde, die eigenlijk nergens op sloeg, zeker het feit in aanmerking genomen dat hij zelf in een grootkeuken werkt. Hij zei: Een wormpje in de quinoa is natuurlijk niet zo erg, maaaaar, stel nou dat het in het vlees was, zou dat dan ook niet zijn opgemerkt? Laat dat nou net de man zijn die de vorige keer de verkiezingen verloren heeft……

Vrek is niet zo gek!

Ik haalde het laatste beetje tandpasta uit de afgeknipte tube en dacht, hoe kom ik daar ook weer bij…..tubes tandpasta afknippen om ze goed leeg te maken?

Mijn gedachten gingen naar “De vrekkenkrant”. Van 1992 tot 1996 werd dat blad uitgegeven, en behalve dat je, als je de tips die ze gaven uitvoerde, minder geld uitgaf, was je dan ook duurzaam bezig!

Er zijn ongetwijfeld mensen die het afknippen van tandpastatubes als vrekkerig, of wat liever gezegd, erg zuinig beschouwen, maar ik vind dat toch niet het belangrijkste. Alles wat bruikbaar is en voor vernietiging weggaat, is verspilling, niet duurzaam en slecht voor het milieu, ook de niet gebruikte tandpasta die in de tube achterblijft. Nooit geknipt en gekeken? Moet je eens doen, je gooit elke keer een heel aantal poetsbeurten met de plastic tube weg! Goh, ja, plastic tube! Kan dat ook anders? Ik heb een keer van iemand een “vaste tandpasta” gekregen, ziet eruit als een soort zeepje op een houten waterijs-stokje. Die vind ik echt niet fijn om te gebruiken. Als iemand een goed alternatief weet, sta ik ervoor open.

Hoe verpak je kaas?

Daar zijn nogal verschillende meningen over, over hoe je kaas moet verpakken. Nou denk ik dat het antwoord niet voor alle soorten kaas hetzelfde is, ik heb het daarom alleen over het soort kaas dat wij maken, en de manier waarop wij het verkopen. In het Frans zeg ik dan, een pâte pressée mi-cuite au lait thermisé. In het Nederlands is de omschrijving type Goudse kaas het meest van toepassing. Vanaf hier: kaas

wikkelfolie Onze ervaring als kaasmakers en kaasverkopers is dat plastic wikkelfolie het beste werkt. Ik heb er regelmatig discussies met mensen over gehad, mensen die het er niet mee eens waren; kaas moet ademen …blablabla….

Volgens mij moet kaas gewoon tijdens opslag verpakt worden zonder dat er zuurstof bij de oppervlakte kan (anders gaat ie schimmelen), zonder dat er vocht bij kan (anders wordt ie klef), en zonder dat er vocht uit kan (anders droogt ie uit). Vaak wordt ie bij de kaashandelaar verpakt in kaaspapier. Maar dat is dan papier met een laagje plastic erin, en als je ‘m niet heel goed dichtvouwt, droogt de kaas alsnog uit.

Onze klanten hebben er gedurende de jaren dat we de folie zo gebruiken heel weinig over geklaagd, maar het zit mij al een tijdje niet helemaal lekker, en ik krijg inmiddels ook af en toe een vraag of opmerking over het gebruik van plastic folie.

Tijd om eens serieus naar dit onderwerp te kijken. Een paar weken terug hadden we een paar dagen lang een logé die veel van voedselverpakkingen en de effecten daarvan op het milieu afweet (ja, Rick!), en ik heb daar gebruik van gemaakt om informatie los te peuteren. Daarvoor en daarna ook nog het internet afgestruind en uiteindelijk wat testjes gedaan. Hier mijn bevindingen:

(Vetvrij) Papier alleen is geen alternatief, de kaas droogt te snel uit. En wat is slecht voorvetvrj papier het milieu ondanks een milieuvriendelijke verpakking? Geproduceerd voedsel (=grondstoffen en energie) weggooien!

kaaspapierKaaspapier (papier met een plastic laagje) is slecht voor het milieu, want, niet recyclebaar. Tenminste ervan uitgaande dat de gemiddelde consument ze niet van elkaar losmaakt en apart inlevert.

Aluminiumfolie is geen goed alternatief. Het is veel duurder om te maken, en niet stevig genoeg om steeds maar weer open en dicht te vouwen tot het stukje kaas op is.

Blijft over, de plastic folie……..

OF………….?

De klant brengt zijn herbruikbare verpakking mee naar de markt of de verkoop aan huis. Sommige mensen doen dat al, ze hergebruiken papieren, plastic of stoffen zakjes.

bijenwasdoek

Soms komt er iemand met bijenwasdoek. Dat schijnt goed te werken, zelf vind ik het niet prettig, ik heb het idee dat het al snel viezig wordt.

 

 

kaasdoosIk denk dat een plastic bewaardoos goed kan werken, je moet er dan wel rekening meehouden dat je hem minstens zo vaak moet gebruiken dat zijn totaalgewicht in plastic minder is dan het gewicht van de plastic folietjes die ik er om gedaan zou hebben.

Om een stuk kaas gaat een stuk folie van 1,25 g, dus een bewaardoos met deksel van 100 gram moet je minstens 80 keer gebruiken om hem milieuvriendelijker te maken. Zeg maar grofweg, minstens 2 jaar. Dat lijkt me heel erg haalbaar.

siliconenzakZelf heb ik nog een set van twee herbruikbare afsluitbare zakken van voedselgeschikte siliconen gekocht om te testen. Ik had een gelukkie in de winkel. Ze waren verkeerd geprijsd in het schap, en ik hoewel ze daar aan de kassa achterkwamen, moesten ze gewoon voor de verkeerde prijs (de helft!) aan mij verkopen. De kaas blijft er prima in, nu nog zien of ze ook meer dan 2,5 jaar meegaan!

En dan….. de klant zover zien te krijgen dat hij met zijn herbruikbare verpakking komt…. ik denk dat ik een lange adem moet hebben, maar de tijd is er rijp voor!

Tips en ideeën zijn welkom!

Dressage

Straks, als Puk er is, moet ik aan het werk, om haar van alles te leren. Ik heb me er al een beetje in verdiept, hoe dat het beste gaat. Ik ben aan het testen gegaan met onze poezen. Niet erg nuttig en nodig, maar toch…. hoe vind je Jerry die me op mijn neus zoent?

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Bevoorrecht

Na een kopje koffie in bed ging ik gisterenmorgen naar buiten om de dieren om te weiden. Het was een beetje mistig, fris maar niet koud. Eergisteren heeft het het grootste gedeelte van de dag geregend, een druppel op een gloeiende plaat, maar alles leek wel wat groener, omdat het stof is weggespoeld.

Een gedeelte van de schapen was op stal, een ander gedeelte in de wei, net als de ezels. De kippen waren nog opgehokt. Ik heb (met de auto, want het is veel te zwaar om te trekken) de kippenaanhanger naar de naaste wei gereden. Kipjes eruit gelaten en de bedrading omgezet zoals de bedoeling was. Toen de schapen en de ezels uit de wei gehaald die dicht moest en terwijl ik achter ze aan liep, onderweg lege slakkenhuizen verzamelend, dacht ik: Wat ben ik toch bevoorrecht! Wat is het toch fantastisch dat ik hier kan lopen, over dit land, dat ik ook nog mijn eigendom mag noemen, terwijl mijn dieren genieten van hun (relatieve) vrijheid!

 

De keuze is gemaakt!

Het duurt nog een paar weken voor ze komt, maar het is nu in ieder geval duidelijk wie er komt:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Produktontwikkeling – uitbreiding van het assortiment

 

FROMAGERIE LA PINSONNIE

Niet bij te houden is ie, de kaasmaker van de Pinsonnie. Nou ja, kaasmaker dekt de lading niet helemaal, misschien is zuivelverwerker een betere naam. Hij bedenkt steeds weer nieuwe producten, die hij vervolgens zelf, of met een kleine bijdrage van mijn kant, weet te produceren. We hadden al, en die hebben we nog steeds:

 

 

Onder de nieuwe vlag; Fromagerie La Pinsonnie, zijn de volgende produkten erbij gekomen:

Ik wil (nog) geen geld uitgeven aan een echte voedselfotograaf, en zelf heb ik geen zin om me erin te verdiepen, dus jullie zullen het hier mee moeten doen!

 

Gebrek aan ruimte in de marktvitrine begint wel “een dingetje” te worden!

 

Project P voor ….. pup of in dit geval Puk

Voor degenen die écht nog geen idee hadden, de voorbereidingen zijn zover klaar dat ik er maar niet meer omheen draai. Er komt een baby….babyhondje wel te verstaan.

Sinds we schapen hebben, en het af en toe lastig, of vermoeiend is om die bij elkaar te verzamelen, of uit de wei te halen, ben ik steeds vaker gaan terugdenken hoe fantastisch ik het in Australiê vond om de honden van Morris op de schapenfarm om me heen te hebben. Ik ben informatie gaan verzamelen op internet, heb een concours/wedstrijd bezocht van de Border Collie vereniging van de Dordogne en daar met een aantal mensen gesproken, nog meer tips gekregen van de Chambre d’Agriculture, met buren gepraat die een hond hebben gebruikt bij hun geiten en langzamerhand besloot ik voor mezelf dat ik me aan dit avontuur wil wagen.

Ik heb geprobeerd om Rik langzaam te hersenspoelen, en uiteindelijk mijn zin gewoon doorgedrukt. Nu is het ook zo dat een hond die je voor het herderswerk wilt trainen ook maar één echte baas hoort te hebben, dus het wordt mijn hond. En nee, ik zit er niet mee dat je dan nog meer “vastzit”. We kunnen toch al niet makkelijk weg met alle dieren die er al zijn, en de kaasmakerij.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De klusactiviteiten die ik in de PP – project P – berichten beschreven heb, hebben er toe geleid dat de kennel voor de hond af is. Die kennel moet je niet zien als een hok waarin het arme dier wordt opgesloten, nee, eerder als de Eigen plek, die iedereen graag heeft. Het is ook niet zo dat het dier absoluut niet in het huis mag komen, maar dit is de vaste plek om te slapen, te rusten en te verblijven als wij er niet zijn.

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Behalve de kennel heb ik nog andere benodigdheden aangeschaft en geknutseld, op de Franse versie van marktplaats (Le Bon Coin) heb ik een “bench” gevonden die ik wil gebruiken voor in de auto. Lijn en lange lijn heb ik zelf geknutsteld met spul van de Action (in Périgueux). Speeltjes knutsel ik zelf, behalve de Kong, die we ooit eens kado kregen voor Vic toen die nog leefde. Hij heeft hem kwijt gemaakt, waarschijnlijk begraven zoals hij ook altijd met botten deed. De Kong, daarover hoor je later nog wel eens meer, als de pup er is.

Er zijn verschillende rassen honden die geschikt zijn als herdershond/veedrijver. Wat te denken bijvoorbeeld van de Duitse herder….. die ken ik eigenlijk alleen als waakhond, in feite zijn het er teveel om op te noemen. Voor mij was het echter duidelijk, het moest een Border Collie worden. Wat door de mensen met ervaring werd gezegd is dat het belangrijk is om niet zomaar een pup te nemen, maar één van een vader en moeder bij wie het veedrijven in het bloed zit. De geitenhouders bij ons in de buurt vertelden dat ze er twee hebben gehad, allebei niet specifiek gekozen, en waarvan er ééntje totaal geen instinct had.

Ik volgde al een tijdje een Franse Facebook-group: Borders de travail à vendre (“Werk-borders te koop) en toen ik deze foto zag, dacht ik, uit dat nestje moet het er één worden: GESTATION CONFIRMÉE blog. Ik heb dus al voor de geboorte een teefje gereserveerd.

En toen werden ze geboren, op 17 augustus: Twee mannetjes en drie vrouwtjes.

De eerste keer dat Rik uit de verte een foto op mijn computerscherm zag zei hij: Wat zijn dat? Cavia’s?

Een naam had ik al in mijn hoofd, vraag me niet waarom, maar mijn hond heet Puk. Super toevallig is de letter P ook de officiële eerste letter van de namen van honden die dit jaar geboren worden en in een stamboek worden ingeschreven. Of dat met Puk ook gaat gebeuren, dat weet ik niet. Het is mijns inziens alleen belangrijk als je van plan bent om zelf te fokken.

Ik heb nog moeite met kiezen wie van de kleintjes Puk is!