Produktontwikkeling – uitbreiding van het assortiment

 

FROMAGERIE LA PINSONNIE

Niet bij te houden is ie, de kaasmaker van de Pinsonnie. Nou ja, kaasmaker dekt de lading niet helemaal, misschien is zuivelverwerker een betere naam. Hij bedenkt steeds weer nieuwe producten, die hij vervolgens zelf, of met een kleine bijdrage van mijn kant, weet te produceren. We hadden al, en die hebben we nog steeds:

 

 

Onder de nieuwe vlag; Fromagerie La Pinsonnie, zijn de volgende produkten erbij gekomen:

Ik wil (nog) geen geld uitgeven aan een echte voedselfotograaf, en zelf heb ik geen zin om me erin te verdiepen, dus jullie zullen het hier mee moeten doen!

 

Gebrek aan ruimte in de marktvitrine begint wel “een dingetje” te worden!

 

Advertenties

Project P voor ….. pup of in dit geval Puk

Voor degenen die écht nog geen idee hadden, de voorbereidingen zijn zover klaar dat ik er maar niet meer omheen draai. Er komt een baby….babyhondje wel te verstaan.

Sinds we schapen hebben, en het af en toe lastig, of vermoeiend is om die bij elkaar te verzamelen, of uit de wei te halen, ben ik steeds vaker gaan terugdenken hoe fantastisch ik het in Australiê vond om de honden van Morris op de schapenfarm om me heen te hebben. Ik ben informatie gaan verzamelen op internet, heb een concours/wedstrijd bezocht van de Border Collie vereniging van de Dordogne en daar met een aantal mensen gesproken, nog meer tips gekregen van de Chambre d’Agriculture, met buren gepraat die een hond hebben gebruikt bij hun geiten en langzamerhand besloot ik voor mezelf dat ik me aan dit avontuur wil wagen.

Ik heb geprobeerd om Rik langzaam te hersenspoelen, en uiteindelijk mijn zin gewoon doorgedrukt. Nu is het ook zo dat een hond die je voor het herderswerk wilt trainen ook maar één echte baas hoort te hebben, dus het wordt mijn hond. En nee, ik zit er niet mee dat je dan nog meer “vastzit”. We kunnen toch al niet makkelijk weg met alle dieren die er al zijn, en de kaasmakerij.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De klusactiviteiten die ik in de PP – project P – berichten beschreven heb, hebben er toe geleid dat de kennel voor de hond af is. Die kennel moet je niet zien als een hok waarin het arme dier wordt opgesloten, nee, eerder als de Eigen plek, die iedereen graag heeft. Het is ook niet zo dat het dier absoluut niet in het huis mag komen, maar dit is de vaste plek om te slapen, te rusten en te verblijven als wij er niet zijn.

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Behalve de kennel heb ik nog andere benodigdheden aangeschaft en geknutseld, op de Franse versie van marktplaats (Le Bon Coin) heb ik een “bench” gevonden die ik wil gebruiken voor in de auto. Lijn en lange lijn heb ik zelf geknutsteld met spul van de Action (in Périgueux). Speeltjes knutsel ik zelf, behalve de Kong, die we ooit eens kado kregen voor Vic toen die nog leefde. Hij heeft hem kwijt gemaakt, waarschijnlijk begraven zoals hij ook altijd met botten deed. De Kong, daarover hoor je later nog wel eens meer, als de pup er is.

Er zijn verschillende rassen honden die geschikt zijn als herdershond/veedrijver. Wat te denken bijvoorbeeld van de Duitse herder….. die ken ik eigenlijk alleen als waakhond, in feite zijn het er teveel om op te noemen. Voor mij was het echter duidelijk, het moest een Border Collie worden. Wat door de mensen met ervaring werd gezegd is dat het belangrijk is om niet zomaar een pup te nemen, maar één van een vader en moeder bij wie het veedrijven in het bloed zit. De geitenhouders bij ons in de buurt vertelden dat ze er twee hebben gehad, allebei niet specifiek gekozen, en waarvan er ééntje totaal geen instinct had.

Ik volgde al een tijdje een Franse Facebook-group: Borders de travail à vendre (“Werk-borders te koop) en toen ik deze foto zag, dacht ik, uit dat nestje moet het er één worden: GESTATION CONFIRMÉE blog. Ik heb dus al voor de geboorte een teefje gereserveerd.

En toen werden ze geboren, op 17 augustus: Twee mannetjes en drie vrouwtjes.

De eerste keer dat Rik uit de verte een foto op mijn computerscherm zag zei hij: Wat zijn dat? Cavia’s?

Een naam had ik al in mijn hoofd, vraag me niet waarom, maar mijn hond heet Puk. Super toevallig is de letter P ook de officiële eerste letter van de namen van honden die dit jaar geboren worden en in een stamboek worden ingeschreven. Of dat met Puk ook gaat gebeuren, dat weet ik niet. Het is mijns inziens alleen belangrijk als je van plan bent om zelf te fokken.

Ik heb nog moeite met kiezen wie van de kleintjes Puk is!

Belle in de war?

Belle de nuit, schoonheid van de nacht, heten ze, wat doen ze dan zo mooi om 10 uur ’s ochtends?

Nog zo’n schoonheid, de passiflora, die weelderig groeit en bloeit op een plek waar we dat niet verwachtten (waar voorheen een dieseltank stond en de grond nogal vervuild is)

Er zijn altijd wel een paar planten die het goed doen ondanks de droogte, de Perovskia, de sedum en de Gaura zijn in vorm!

 

Bon Poids et Compagnie

Voor de periode dat alles bij ons stil heeft gelegen was onze kaas al te koop bij het winkeltje “Bon Poids et Compgnie” van mijn goede vriend Alain. Ik heb er ongetwijfeld al wel eens over geschreven.

Tijdens de periode dat bij ons alles stil heeft gelegen heb ik ongeveer een jaar, met veel plezier, gewerkt in dit winkeltje als veelzijdig inzetbare medewerker. Toen was al duidelijk dat de huur van het pand waarin het gevestigd was te hoog was om er redelijk te kunnen draaien. De zaak is dan ook, een tijd nadat ik stopte met werken, gesloten.

Nu weer open, in een ander pand, (nog) méér in het centrum, met een lagere huur, gaat Alain nog een poging wagen om een goed draaiende zaak te krijgen, met natuurlijk weer onze kaas erin. Hij wilde zo snel mogelijk open, nog lang niet klaar, en nog lang niet vol met produkten. Ik hoop van harte dat het hem deze keer lukt, de genereuze chaoot, en dat het niet eindigt zoals het verhaal van de koning (zie Het graf van de koning.) die voor zijn koningschap een aantal jaren in het nieuwe, oude, winkelpand gewoond heeft!

 

 

Wandelen met ezels

Blijkbaar wordt het veel gedaan als vakantie-activiteit; wandelen met ezels. Wij hebben er twee, maar er wordt niet zo vaak gewandeld. We zouden bezoek krijgen van Rik’s nicht Rinie en haar  Rick, en toen die aan mijn Rik hadden gevraagd wat er hier in de buurt zoal te doen is, had hij het “wandelen met ezels” voorgesteld. Om niet voor rare verrassingen te komen tijdens het bezoek, stelde hij me op een voorafgaande zondag voor om met zijn vieren (wij en de ezels dus) een wandeling te maken.

Wat leuk was dat, op een prachtige dag, in een rustig tempo een eindje wandelen. Als je niet al te streng bent, sta je geregeld stil, want dan willen ze wel een hapje nemen van het gras, waarvan in hun kale wei niet veel meer te vinden is.

Crumble profiteert van Rik’s toegeeflijkheid

 

 

Dat is niet zonder reden trouwens, ezels blijven namelijk eten zolang als er eten te vinden is, en worden dan veel te dik. Dat komt natuurlijk omdat het van oorsprong woestijndieren zijn, die ervan moeten profiteren zolang er iets te vinden is.

 

 

Voor Cappucine is een uurtje écht genoeg. Ze krijgt dan last van haar heup/rug en begint te trekken met haar achterbeen. We maken een afkorting door onze tuin terug naar de ezelwei, en ze neemt nog een hap van de vlinderstruik.

Na deze generale repetitie verliep de wandeling met z’n zessen, met Rinie en Rick (échte dierenvrienden) erbij ook heel goed. Ja, het geeft iets extra’s aan je wandeling, onze twee lieve langoren erbij. Crumble heeft er helemaal geen moeite mee, en was zo lief dat ik toen we eenmaal terug waren ook wel eens iets anders wilde proberen!

Niet schrikken, ik weet dat ik iets te zwaar voor hem ben, dit ga ik niet standaard doen. Maar voor ik aanbied om een kind op zijn rug te zetten, moest ik toch eerst weten hoe hij zou reageren, ons Crumbeltje. Duidelijk, goed dus!

Vakbeurs: Werk of dagje uit?

Je kan natuurlijk zeggen dat het bezoeken van een vakbeurs werken is, maar we vonden ons bezoek aan de: een vakbeurs voor schapenhouders, toch écht een dagje uit. Het is niet zo makkelijk om Rik van de boerderij weg te krijgen!

Er stonden veel tenten, tja, het weer kan natuurlijk tegenvallen, maar ook groot gedeelte speelde zich buiten af. Het was er een heerlijke dag voor. Ik heb foto’s gemaakt van een stel schapenrassen (niet alle aanwezige) maar weet inmiddels niet meer alle namen die erbij horen. We herkenden duidelijk de “familie” van onze schapen, we zijn er echt al aan gewend, de Lacaunes. Alleen zijn die van ons “melktype”, en op de beurs “vleestype”. Duidelijk te zien dat daar meer vlees aan zit.

Mooie dieren, al is dat wel vanzelfsprekend, omdat alleen de mooiste naar de beurs worden gestuurd.

Ik was erg geinteresseerd in alle informatie over en demonstraties van schaapsherdershonden, zo gaaf vind ik dat! Helaas lukt het niet echt om daar foto’s van te maken.

En natuurlijk kregen we ook honger van het “rondslenteren”. Op het terrein was niet veel keuze uit “restauratie”, dus gingen we gewoon naar de enige tent die er was, zoals heel wat anderen. Gewoon in de rij… gelukkig duurde dat niet erg lang. En dan krijg je weer te zien hoeveel de Franse boer naar binnengewerkt krijgt, echt ongelofelijk.

Met geen mogelijkheid kreeg ik meer dan de helft van mijn entrecôte en bord friet naar binnen! Ook het kaasje en stuk stokbrood bleven over. (Wel opgegeten: bordje rauwkost, helft entrecôte en friet, en dessert) Ik zat bomvol! En alle, werkelijk alle, grote, kleine, dikke en dunne Fransen om ons heen, aten volgeladen dienblad helemaal leeg!

Een geslaagde dag, kan niet anders zeggen!

 

Pulled chicken

Wij blijven levensmiddelentechnologen, Rik en ik, wanneer we iets nieuws op dat gebied tegenkomen, willen we altijd weten wat het is. Zo ook toen we, inmiddels al een hele tijd geleden, op tv hoorden over pulled pork. Dat was populair, hot, in, etc. Misschien is de rage al lang voorbij, maar Rik maakte me vanochtend wel aan het lachen met zijn woordgrapje:

Voor de eerste keer sinds de aankomst van de kipjes gingen we gebruik maken van de speciale eigenschap die het zelfgemaakte kippenhok heeft: zijn mobiliteit! En toen we het dus, met de kippen erin opgesloten, met de Renault Kangoo ervoor gingen verplaatsen, hadden we PULLED CHICKEN.

Het kippenhok staat nu in de wei vlak naast die van de ezels en de schapen. Ik wil liever niet dat die hun nieuwsgierigheid ernaar al bijtend, duwend en trekkend eraan gaan bevredigen. De kippen kunnen zodoende scharrelen in (de dorre restanten) van het gras waar de blaters en balkers hebben gelopen, en parasieten wegeten.

 

 

De foto’s zijn met de camera gemaakt, de telefoon wil echt niet.

Ik ben na een tijdje nog eens gaan kijken en zag geen kip! Iets dichterbij gekomen bleek dat ze gewoon in de schaduw onder de aanhanger zaten. Dat deden ze op hun oude plek ook veel, ik geloof niet dat ze erg van de hitte houden.

(Geen) Foto’s

Wat vervelend nou, het lukt me niet om de foto’s die ik afelopen zondag maakte van de telefoon op de computer te krijgen. Het “krijgertje” (de telefoon) is op een aantal punten niet helemaal in orde. Misschien moet ik toch gaan investeren in een i-phone, of terug naar het oude simpele telefoontje dat ik had. Maar ja, ik heb inmiddels ontdekt dat SMS-en soms handig is, en het maken van foto’s met je telefoon ook, en dat gaat eigenlijk niet met het kleine ding. Voorheen maakte ik de foto’s altijd met de kleine camera die we hebben, en dat ging redelijk, alleen daar moest je altijd zo bij nadenken (dat je hem bij je had wanneer dat nodig was). Zo’n telefoon neem je eigenlijk altijd mee. Ik heb zelfs een écht goede camera (Fujifilm Finepix HS10) in de kast liggen, niet te geloven maar echt waar, gekregen van een (rijke) kennis die hem toch niet gebruikte. Maar die is weer zo groot, en daarmee moet je er echt mee opuit gaan om foto’s te maken. Ik heb even een moment gedacht dat ik dat zou doen toen ik mee heb gedaan aan een beginners cursusje fotograferen bij mijn kennis Lydia. Lydia fotografeert bruiloften, en hoewel ik daar niks mee heb, kan ik niet anders dan zeggen dat ze prachtige foto’s maakt van sprookjesachtige bruiloften (www.lydiataylorjones.com). Tja, wat kan ik ervan zeggen, …. mijn creativiteit ligt blijkbaar op een ander vlak.

Gezellig gekakel

Niet alleen de katten kletsen wat af, de kippen kakelen ook best! ’s Morgens als ik hun loopplank neerlaat, en ’s avonds als ik ze naar bed breng. Ze zijn nieuwsgierig naar wat je bij je hebt, onze Novogennetjes (volgens Inge afstammelingen van de Barnevelder). Ik zie ze geen gebruikmaken van het stofbad dat ik voor ze geinstalleerd heb. Zouden ze dan toch vinden dat het teveel op een kookpot lijkt?

Kletsende katten

Eerst wilde ik als titel voor dit kleine stukje zetten: Pratende Poezen, maar toen dacht ik: alweer PP. Dan maar een alternatief…..

Jerry en Ava zijn twee kletskousen. Als ze je wat duidelijk willen maken miauwen ze wat af. We spreken hun taal niet heel erg goed (spreken ze Frans?), maar vaak begrijpen we toch wat ze bedoelen. Vandaag snapte ik dat Ava naar buiten wilde, toen ze vanmorgen al miauwend bij de deur bleef staan. Ze heeft vannacht dus binnengeslapen. Dat was gisterennacht niet zo, toen is ze niet thuisgekomen.

Dat vond Jerry maar niks. ’s Ochtends vroeg liep hij klagend rond, kwam zelfs bij ons op de slaapkamer en sprong in het hoge venster, waar hij eerst door het open raam naar buiten ging roepen, om ons daarna vragend aan te kijken: Waar is ze toch?